ترجمه كرده و بعد ديگران تصور كرده باشند كه مترجم ابو على سينا بوده است « 1 » و نيز ممكن است « 2 » كه روايت اصلى ظفرنامه به روزگار امير ابو صالح منصور بن نوح ( 355 - 366 ه . ) ( در كشف الظنون در اين مورد نام پسرش آمده ) و به فرمان او ، به همت دستورش ابو على محمد بن محمد بن عبد اللّه تميمى بلعمى معروف به اميرك ( م . ظ 386 ه . ) به فارسى ترجمه شده باشد و بعد ديگران از عنوان دستور و كنيهء ابو على تصور كرده باشند كه مقصود ابو على سيناست و او را وزير امير سامانى و مترجم كتاب منظور نوشته باشند . ايران‌شناس معروف ، استاد ارتور كريستن سن دانماركى در كتاب داستان بزرجمهر حكيم « 3 » گويد : « 4 » « راجع به كلمات بزرگمهر چندين مجموعه در زبان فارسى موجود است . حاج خليفه به كتابى اشاره مىكند « 5 » كه شامل سؤالات انوشيروان و جواب‌هاى بزرگمهر است كه به امر امير سامانى ، نوح بن منصور ( 997 - 996 ميلادى برابر 386 تا 387 هجرى ) به وسيلهء وزير او ابن سينا به اسم ظفرنامه از پهلوى به فارسى

--> ( 1 ) . چنان كه برخى از مؤلفان ، رسالهء دفع خوف از مرگ را كه از ابو على مسكويه است به ابو على سينا نسبت داده‌اند . ناگفته نماند كه ابو على مسكويه به نوع ادبى اندرز ، توجه داشته و مقدارى از آن‌ها از جمله آداب بزرگمهر را در جاويدان خرد آورده است . ( 2 ) . هر چند مستبعد مىنمايد و سبك انشاء ظفرنامه نيز در مقايسه با تاريخ نامهء بلعمى ، اين امر را تأييد نمىكند . ( 3 ) . ترجمهء عبد الحسين ميكده . مجلهء مهر ، سال ، اول ، ش 6 و 7 و 9 و 10 و 11 و 12 . ( 4 ) . جاى مذكور ش 7 ، ص 535 - 536 . ( 5 ) . چاپ فلوگل ، مجلد چهارم ؛ ص 175 نمرهء 8015 .